Na wat irritaties over de opties hier bij web-log met bloggen, heb ik besloten om te verhuizen.

Mijn nieuwe blog kun je hier vinden:

www.waymadi.wordpress.com

Kom vooral eens kijken en laat een comment achter

De dag begon doodnormaal.

Vanmiddag kwam Monique langs. Heerlijk gezellig gekeuveld en samen naar jurken gekeken voor haar bruiloft. Ik heb ook al een jurk voor mezelf gezien. Zoooo mooi. Over een maandje of twee eens gaan passen en kijken in Groningen!

‘S avonds kwam Jorien langs. We hebben lekker een Bollywoodfilm gekeken. Wat hebben we gelachen om de zo foute maar grappige ondertiteling.

Om een uur of zeven klonk er weer geschreeuw in de flat onder ons terwijl we met een bord tonijnpizza naar de film keken. Geschreeuw en lawaai onder ons gebeurt wel vaker, dus we schonken er geen aandacht aan. Totdat een enorm glasgerinkel en gegil klonk. Zelf het gehuil van de baby verstomde. Daarna werd er druk op onze deurbel en die van de overbuurman gedrukt. "Bel een ambulance, bel een ambulance!!!"
De buurman tegenover ons was sneller bij de deur dan ik met mijn gewaggel. Die belde gelijk 112.
Wat bleek. Er was in de flat onder ons ruzie geweest en een meisje was dwars door de glazen voordeur gevallen.

Zoveel bloed, scherven, nog meer bloed en nog meer scherven. Het meisje had waarschijnlijk haar polsslagader doorgesneden door haar crash door de deur.
Ik heb nog nooit zoveel bloed gezien. Ben maar tegen het meisje gaan praten zodat ze wakker bleef. Buurjongen en haar eigen vriend namen het daarna over. Gelukkig, want ik voelde al dat ik niet zolang kon staan. Toen ik hoorde dat de ambulance en politie eraan kwamen ben ik maar weer naar binnen gegaan. Helemaal stijf van de adrenaline en geshockt door wat ik had gezien.

Ik was zo blij dat Jorien er was. Die was ook erg geschrokken. We zagen nog dat het meisje afgevoerd werd met de ambulance, ze was compleet in shock en lijkbleek door het bloedverlies. De politie kwam gelijk uitzoeken wat er aan de hand was.

En toen was het weer stil. Onze eetlust was totaal weg. Dus maar weer de film aangezet en verder gekeken. Af en toe tussendoor onszelf eens afvragend hoe iemand zo door een deur heen kan vliegen. Dat was wel een heel uit de hand gelopen ruzie…

De rust is weergekeerd in de flat. En het is bedtijd.

XOXO vanaf de bank.

Mister Cat geeft het goede voorbeeld. Hij ligt al zowat de hele middag te slapen. Mij lukt het niet. Ik slaap te lang ‘s nachts. En omdat ik overdag geen ene klap uitvoer is er ook niks wat me moe maakt behalve het herstel van de operatie zelf.

Vanochtend werd ik wakker met doordrenkte slaapkleding. De onderste operatiesnee was gaan lekken, en flink ook. Gelijk huisarts gebeld en we moesten gelijk komen. Gelukkig niks ernstigs, maar de wond is wel een stukje open. Dat was ie al, maar nu komt er dus steeds bloed en vocht uit.

Gisteren sprak ik de chirurg nog. Toen vroeg ik nog uit bezorgdheid of het echt geen kwaad kon dat mijn onderbuik zo enorm opgezwollen was. De operatiewond zelf was erg rood en dik. En klopte. En steeds van die stekende pijntjes daar. Bovendien zat er een drukkend gevoel op. Alleen geen koorts of verhoging.
"Nee hoor meiske, dat is doodnormaal na een operatie, niets om je zorgen over te maken."
Tuurlijk. Daarom komt er ook de dag erna zoveel vocht en bloed uit lekken.

Nu al dat spul eruit is gelekt (en nog steeds aan het lekken is) is mijn buik al een heel stuk platter. En de vervelende pijn is gelukkig weg. Blijkbaar kwam de druk op mijn buik gisteren daar vandaan.  Ik voel het wondje wel, maar het is niet storend.
Ik ben benieuwd hoe het morgen gaat. Vandaag voel ik er niet zoveel van en heb ik nog geen pijnstillers geslikt, maar door de vorige operaties weet ik dat dat zo om kan slaan in een dag. Ik hou me maar even koest vandaag en spendeer mijn tijd op de bank.

Animal Planet en Discovery zijn mijn grootste vrienden overdag als er geen bezoek is. Morgen komen twee van mijn beste vriendinnen dus daar heb ik echt zin in. Vandaag kwam oma even op ziekenbezoek.

Ik heb zin in lekkere gekookte aardappelen, sperziebonen, jus en hamburgers. Dat eten we dus vanavond. Straks maar eventjes aardappeltjes schillen en sperzieboontjes doppen. Waarom kun je het gasfornuis niet verplaatsen naar mijn bank? Ik heb ook zin in pannenkoeken, maar daarvoor moet je te lang staan grmbl.

Mister Cat is inmiddels wakker en begonnen aan zijn naslaapjeshoognodigezelfwasbeurt. Wat is het leven als kat toch heerlijk. Slapen, wassen, eten, nog meer liggen, eten, de bank bezet houden door nog meer languit te gaan liggen, gapen, eten en weer liggen. Of wacht, heb ik het nou over Mister Cat of over mezelf?

XOXO vanaf de bank.

De couchpotatostand heeft ook toegeslagen tot de heer kat die dagelijks de tweezitsbank inpikt.

Vanaf afgelopen donderdag mag ik mezelf weer een couchpotato noemen. Niet vrijwillig helaas.
Afgelopen donderdagavond heb ik weer een operatie gehad. De vierde nu in vijf jaar. Misschien heb ik er onbewust een abonnement op genomen. Mijn buik zit onder de ‘tekeningen’ nu dus ik hoop dat een vijfde operatie uitblijft.

Dus ik zit thuis. En wat doe je thuis. Nou, ik verveel me dood. Ik ben gewend om van alles te kunnen doen. En ook te moeten doen. En nu mag ik niks. De keus is me (gelukkig maar) tijdelijk afgenomen.

Sinds zaterdag ben ik weer thuis. 3 dagen ziekenhuis waren verschrikkelijk. De ergste tot nu toe. Allemaal te danken aan mevrouw A. Een oud, alleenwonend, zelfcentrisch, vrouwtje met een veel te harde stem. Bovendien had ze last van abnormaal veel gasvorming. Dat in combi met haar viswijvenstem is een hel als je alleen maar rust en stilte wilt na een operatie.
Leve de oordoppen die mamalief vrijdagavond kwam brengen. De zusters kregen me zaterdagochtend bijna niet wakker voor het ontbijt. Zo diep sliep ik, eindelijk.

Ik heb van zaterdag op zondag 14 uur KO geslapen.

De pijn is redelijk te dragen. De pijnstillers doen hun werk. Bovendien ben ik nog flink ‘stoned’ van alle morfine waarmee ze me platgespoten hebben. De ergste klap zal nog wel komen. Zowel ik als Wayelz zijn ons doodgeschrokken van snelheid waarmee ik plots weer onder het mes moest.
Zo zit je om half 4 ‘s middags bij de huisarts, om half 5 bij de spoedeisende hulp in het ziekenhuis, om 6 uur lig je op de chirurgische afdeling en na te hebben moeten wachten wegens een aantal spoedgevallen, om 9 uur op de operatietafel.

Nu ik toch thuiszit heb ik wel weer tijd om wat kleine hobbies op te pakken zoals deze blog. En wat fotografie. Dat kun je tenminste vanaf de bank doen. Leve de zoomfunctie en een dankbaar foto-onderwerp dat vlakbij (meestal) stilzit, genaamd Fahad.

Mijn dagritme bestaat momenteel uit slapen, eten, nog meer slapen, tussendoor een uurtje bezoek, eten en weer slapen. De bank zal behoorlijk wat slijtage krijgen de komende weken.

Ik mis stage, de sportschool, de huishoudelijke klusjes en de simpelste dingen als zelf je glas van de grond rapen als je die laat donderen door trilhanden.

Degenen die weten hoe lang het heeft geduurd voordat ik hersteld was van de vorige operaties, duim maar voor me dat het deze keer niet zo lang duurt.

XOXO vanaf de bank.

Na een lange dag werken (stage) is er niks lekkerder dan op de bank te kunnen kruipen met je laptop en uit te rusten.
De laatste tijd ben ik alleen zo moe dat ik in slaap val op de bank na het eten. Blijkbaar moet ik nog steeds wennen aan het werkende leven En dat ik elke dag om 6 uur ‘s ochtends op moet zal ook wel niet meehelpen!

En nog steeds moet ik wennen aan het feit dat je na een dag werken geen energie meer hebt om nog wat zinnigs te gaan doen.

Dit weekend moet ik maar weer lekker extra gaan slapen. Mijn wallen van hier tot Tokio staan ook niet erg charmant.

Gelukkig begint mijn weekend deze week lekker vroeg. Morgenmiddag!

Long trime no write…

Mijn stage is begin februari begonnen. Kortom, ik werk 32 uur per week en ben daarnaast een uurtje of 10 minimaal met school bezig. Druk dus. Het is wel superleuk en ik leer ontzettend veel. Bovendien heb ik niet het gevoel dat ik een stagiaire ben, maar ben ik in de groep opgenomen als een volledige medewerker. Ik voel me helemaal op mijn plek.

Fahad is een heel stuk gegroeid. Meneer miauw is inmiddels een flinke kater geworden van 55 cm van neus tot kont en een flinke staart van 35 cm er achter aan.

Meneer is een echte kletskous geworden en zijn concerten kunnen varixebren van een paar minuten ge-rrrrrrrrrrrt en gemiaaaaauw tot een paar uur achter elkaar. Daarna komt ie wel tevreden bij je liggen knorren. En er komt me toch een geluid uit! Dat is wel wat anders dan die stille mauwtjes die hij maakte toen hij nog een klein pluizebolletje was.

Omdat Wayelz en ik volgende week voor een lekker lang weekend naar Eindhoven vertrekken en Fahad naar paps en mams gaat voor 4 dagen heeft hij ook maar gelijk een nieuw halsbandje. Wij zijn onze sluipende kater gewend. Paps en mams niet, dus dit halsbandje heeft een subtiel belletje! Het moet natuurlijk wel een mooi bandje zijn, dus werd het een blingblingbandje…

Fahad zijn grootte is niet het enige wat is veranderd de afgelopen tijd. De Audi A3 is ook weg…en is vervangen doorrrrrrrrrrrrrrrrrrrr……een Audi TT!!!!! Hard werken levert leuke speeltjes op

Daarnaast heb ik mezelf een vroeg verjaardagscadeautje gegeven. Ik heb een laptop gekocht! Een mooie HP Pavillion van 17,3 inch. Dus vanaf nu komen updates vanaf mijn

Lappie

!!!

Tot de (hopelijk snelle) volgende blog…

Deze foto heeft niet veel uitleg nodig denk ik

Gemaakt door Marisol Risakotta: Marisol Risakotta

Fahad zijn reactie na een paar uur foto’s maken….GAAAAAAAAAAP!

Deze foto is gemaakt door Marisol Risakotta: Foto’s Marisol Risakotta

Gisteren ben ik samen met kleine dondersteen Fahad bij mijn moeder op bezoek geweest. En dan kan een shoot natuurlijk niet uitblijven .

Fahad heeft een vast patroon. Wanneer hij heeft geslapen gaat hij, onder luid geprrrrrmiauw, op zoek naar of mij of Wayelz om even lekker te knuffelen.

Dit is dus zo’n knuffelfoto…Er zijn nog veel meer foto’s gemaakt maar ik heb even de mooiste uitgezocht…Ben ik blij dat dit kleine ventje het no problemo vind om constant gefotografeerd te worden!!! Als hij er zin in heeft gaat hij er nog uitgebreid voor liggen ook nog…En dan komen de mooiste en liefste poses tevoorschijn

Deze foto is gemaakt door Marisol Risakotta: Foto’s Marisol Risakotta.